Sürekli bir şeylere üzülerek geçiremeyiz değil mi hayatı? Hayat bu kadar uzun değil. Genç olmak bunu görmeyi zorlaştırsa da bunu görmek imkansız değil. Bunu görebilmeyi başarmalıyız. Yoksa büyük kayıplar vereceğiz.
Zamanı hoyratça harcıyor olmak canımı yakıyor. Gelin görün ki hal böyleyken bu devam ediyor ve niçin bunu yapıyorum dediğimde, kendime kızma aşaması da devreye girmiş oluyor. İnsanın acizleştiği halleri görmek, ve hatta yaşamak farklı bir duygu, ama güzel değil. Bizler aciz varlıklar değiliz. Ve hiç iradesiz de değiliz. Ama irademizi kullanma öğretilmemiş bize.. Aslında tam olarak böyle de değil. Olaylar, hissedilenler, yaşananlar köreltiyor insanı bazen. Neyi nasıl yapacağını bile insan unutuveriyor. Ruhun aldığı darbeler çok zarar verici. İnsan, yaşamını bu sürede sanki askıya almak zorunda kalıyor. Neyse.. Zamanı diyorum. Zamanı bu kadar hoyratça harcamamalıyım. Şu geçen bir saniye geri dönecek mi bana? Dünyanın en zengini olsam 1 saniyelik bir zaman dilimini bile satın alamam.
Şimdiii artık bu kadar kendime zarar vermeye bir son vermeliyim. Bunun gayreti içerisinde olmalıyım. Zamanım değerli, ben değerliyim, insanlar değerli, canlılar değerli, bunları görmemek, görmezden gelmekse yalnızca bana zarar verir. Öyleyse hayatta seyirci koltuğundan kalkıp, oyuncu sahnesine geçmenin zamanı geldi de geçiyor.
Bir çay alıp, biraz makale okuyacağım. Bunu daha nereye kadar erteleyeceğim? Yeter artık, erteledikçe kendim üzülüyor, ruhumun kendimden kaçmaya çalıştığı bir hale giriyorum.
İnternet gerçekten zarar verici. Doğru kullanmadığınızda ve işinize yaramayan şeylere takıldığınız da fevkalade kötü.
Zamanı hoyratça harcıyor olmak canımı yakıyor. Gelin görün ki hal böyleyken bu devam ediyor ve niçin bunu yapıyorum dediğimde, kendime kızma aşaması da devreye girmiş oluyor. İnsanın acizleştiği halleri görmek, ve hatta yaşamak farklı bir duygu, ama güzel değil. Bizler aciz varlıklar değiliz. Ve hiç iradesiz de değiliz. Ama irademizi kullanma öğretilmemiş bize.. Aslında tam olarak böyle de değil. Olaylar, hissedilenler, yaşananlar köreltiyor insanı bazen. Neyi nasıl yapacağını bile insan unutuveriyor. Ruhun aldığı darbeler çok zarar verici. İnsan, yaşamını bu sürede sanki askıya almak zorunda kalıyor. Neyse.. Zamanı diyorum. Zamanı bu kadar hoyratça harcamamalıyım. Şu geçen bir saniye geri dönecek mi bana? Dünyanın en zengini olsam 1 saniyelik bir zaman dilimini bile satın alamam.
Şimdiii artık bu kadar kendime zarar vermeye bir son vermeliyim. Bunun gayreti içerisinde olmalıyım. Zamanım değerli, ben değerliyim, insanlar değerli, canlılar değerli, bunları görmemek, görmezden gelmekse yalnızca bana zarar verir. Öyleyse hayatta seyirci koltuğundan kalkıp, oyuncu sahnesine geçmenin zamanı geldi de geçiyor.
Bir çay alıp, biraz makale okuyacağım. Bunu daha nereye kadar erteleyeceğim? Yeter artık, erteledikçe kendim üzülüyor, ruhumun kendimden kaçmaya çalıştığı bir hale giriyorum.
İnternet gerçekten zarar verici. Doğru kullanmadığınızda ve işinize yaramayan şeylere takıldığınız da fevkalade kötü.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder