İnsanlar diyorum çok ilginçler. Çok kırılganlar, bazen çok sertler. Kırdıklarının hiç farkında değiller. Sürekli üzülmek ve yıkım yaşamak istemiyorsak aklımızla hareket edebilme yeteneğimizi geliştirmeliyiz. Kırılganlığımız her şeyde kendini ortaya koyuverirse işimiz zor, daha doğrusu yaşamamız zor :) İnsanların her yaptıklarına, her dediklerine takılmamak, altında yada üstünde bir anlam aramamak gerekiyor. İnsanların unutabilen varlıklar olduğunu, herkesin sevgisini, verdiği değeri gösterme biçiminin farklı olduğunu bilmeliyiz. Eğer bunu görmezden gelirsek kendimize çok büyük zarar veririz. Tahammül denilen, alttan alma denilen şeyi yapamayız. Oysa bunlar güzel şeylerdir. Bunlara hiç sahip olamamak, her şeye kızıp, pireye yorgan yakmaya götürür bizi.
Evet, bende küçük şeylere çok üzülebiliyorum. Sevdiklerimden beklediğim ilgiyi göremediğimde içim acıyor. Bunu abartadabiliyorum. Ama bunun kime faydası var? Onların kasıtlı olarak yapmadıklarını düşünüp, bu yüzden kendimi üzmemem gerekirken, en küçük şeyde bile kendimi yıpratmam gereksiz.
Hayata güzel gözlerle bakmak, heyecan dolu bir kalple yaşamak lazım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder